27 Kasım 2012 Salı

Kayalar Bile Düşerler

Kayalar bile düşerler.
Sen ağlama...
Bırakırsan içindeki insanlığı uçurumun kenarına,
İlk toprak kaymasında insanlığında düşer...
Ve ben konuşuyorum genelde, bağırıyorum hatta
İçimdeki dinginliği kamçılarken duyulmasın diye çığlıklar.
İşte o zaman yetiş diyorum Müzekkin Nüfus, ölümlerde ve eziyetlerdeyim...

Sonra ben ne zaman televizyonun üst köşesinde MİY kısaltmasını görsem
Yabancı bir takımla maçımız var sanıp heyecanlanıyorum, spor muhabirini duymazdan gelerek...
Karın mı mide mi bir türlü kestiremediğim kramplarım oluyor,
Yastığa başımı koyuşlarım oluyor...
Eyvallahlarım oluyor
Gözlerimden yaş bile aktığı oluyor
Akşamdan, akşama...

Hunharca öldürüldüğü halde kimsenin ses etmediği hamam böceklerinin cenaze namazı da olmuyor...
Kelimeler değil mi insanı insan yapanda, insanlıktan çıkaran da.
 Sesli katliamların, sessiz kalan seyircilerinden,
İşte tam olarak böyle şeylerden bahsediyorum.

Hiç üstümden çıkarmadığım kendimi vestiyer de unuttum sanırım...
Hep bildiğim acılarımı cebimde
Kayalar düşüyor her gün üzerime...
Ben çok gülüyor gibi yaptım,
Sen ağlama...

Herkes ağlasın
Sen...
Ağlama....


Bendeniz bir kayalık hikayesi

8 yorum:

  1. Bir hüzün bu kadar mı güzel kelimelere dökülür..:(
    Sen yine de değmezlere ağlama kardeşim benim..:(

    YanıtlaSil
  2. Size niye bu kadar geç rastladım ki ben.....

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Gerçekten beğendiyseniz ne mutlu bana ! =)

      Sil
  3. harika, tebrik ederim, devamınıda bekleriz tabikide

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkürler Gülden... İnşallah devamı da olacak

      Sil